BIFFF 2025

Dit was het BIFFF dit jaar, opnieuw in Paleis 10 vd Heizel. Woensdagavondprogramma in CINE 1 met wel 8 gegadigden! Ik heb de food trucks links laten liggen om ondertussen eens in de DVD en Blu-ray bakken te kunnen snollen.

Eerste film op het programma: Hallow Road, een Iers/Tjechische productie over een vader en moeder die (bijna) de hele film in hun auto doorbrengen, onderweg naar hun slechte beslissingen nemende dochter die "iets" heeft voorgehad op een oude weg in een donker en griezelig bos. Lekker vaag einde, maar onderhoudend én soms spannend op een beperkt budget.

De regisseur én producer gave acte de présence én er volgde een liedje (une chanson!!!).

Als intermezzo werd regisseur Paco Plaza (Rec, La Abuela, Sister Death, ...) tot "Knight of the Order of the Raven" geslagen. Mét een liedje! Sympathieke poit, dringend eens wat films van checken want zelfs het gekende Rec nooit gezien.

Tweede film: Control Room. Spaanse sci-fi horror over een kolonie ergens ver weg in de ruimte die te maken krijgt met space invaders. Duidelijk ook met beperkt budget, de actie speelt zich de hele tijd af op schermen in de "control room" met rode bolletjes als de aliens en witte bolletjes als de kolonisten. Personages (sommige witte bolletjes) verschijnen af en toe met een pop-up op het scherm als in de computer games van weleer. Werkte vijf minuten, maar dan hadden we het wel gehad. Wanneer de aliens dan getoond worden blijkt het nog erger (doorzichtige slechte CGI). Bijzonder middelmatig, doch goed gelachen dankzij het BIFFF publiek. En extra punten voor Bashir, dé held van de film!

De schrijver was aanwezig en bleek ook een Belg te zijn. Met een liedje!
Ik snap nu wel dat hij helemaal naar Spanje moest om uiteindelijk zijn script kwijt te geraken...

Volgend jaar terug, en misschien iéts gerichter films kiezen?

BIFFF 2024

Dinsdagavondprogramma in CINE2, en redelijk nipt gehaald wegens druk op de Brusselse Ring. De hongerigen konden pas iets eten na de eerste film, al was het aanbod qua food trucks alweer om te huilen. Het systeem met bonnekes trekt ook op niks. En ze tappen nu Cornet ipv Trollekes.

Op het programma: een Koreaanse film over slaapstoornissen en een Turkse "zombiefilm". De verwachtingen lagen vrij hoog en werden deels ingelost.

Nog altijd dezelfde presentator

Sleep (2023 Zuid-Korea)

Een acteur doet rare dingen tijdens zijn slaap en het is nooit echt duidelijk of het een medische aandoening is of hij bezeten is door een geest. Of zijn echtgenote compleet zot aan het worden is. Verrassend amusant en bijwijlen zelfs grappig.

Cenaze (The Funeral, 2023 Turkije)

Een tamme begrafenismedewerker en lookalike van Diego "Andor" Luna moet op een "lijk" passen, en dat loopt natuurlijk helemaal verkeerd als blijkt dat dat lijk niet echt helemaal "dood" is. Begint traag en een beetje depri maar het tempo blijft helaas aanslepen en de enkele "actiescènes" lossen dat niet op. Had gemakkelijk een kwartiertje korter gekund door enkele van de veelvuldige rookscènes te knippen. Ik snapte halverwege ook niet echt meer wat er aan het gebeuren was.

Met intro door de regisseur zelf, dat was leuk!

Het enthousiaste publiek gaf zeker een meerwaarde die je elders niet krijgt.

Afsluiten met een foto vh Atomium bij nacht:

BIFFF 2023

Maandagavondvoorstelling voor wat voor ons het éérste fysieke BIFFF was na de pandemie. Confronterend dat het alweer zo lang geleden was! Ook niet in vaste stek Bozar maar in Paleis 10 op de Heizel. Naast het Atomium, jawel! Hebben we dat ook nog eens fysiek mogen aanschouwen van dichtbij. En dat paleis viel best mee, al ontbrak de gezelligheid van de Bozar hier en daar.

Qua catering foodtrucks, maar dat viel lichtjes tegen. In Brussel blijkt alles wat pitta, kebap of durum heet gewoon durum te zijn (een opgerolde pannenkoek). En dat daar wat méér in mocht zitten ook. Crisis voor iedereen.

Cine 1 programma met 2 films. Eerste film het Australische "Talk To Me", over een behekste hand die je geesten en vanalles laat zien en indien gewenst ook nog eens bezeten laat worden. In de handen van een groepje pubers die dat hilarisch vinden kan zoiets alleen maar goed aflopen. Komt traag op gang maar spannend van begin tot eind, met de nodige shocks en gore. Topper!

Tweede film was "Ferocious Wolf" uit Argentinië, Spanje en Uruguay, waarvan de regisseur én producer waren meegereisd en het publiek provoceerden en op een liedje trakteerden. Een torture thriller over een kinderlokker en verscheidene individuen die daar tegen in komen en het tot het einde niet geheel duidelijk is wie nu de grootste psychopaat is. Begint sterk, maar iets over de helft is het vat met folteringen en nepbloed (en budget?) blijkbaar op. Had nét dat tikkeltje méér gemogen, producer.

Al bij al een sterk programma en 2 goeie films, we hebben het al anders meegemaakt! En die Heizel is ook iets vlotter bereikbaar dan het centrum van Brussel. En parking zat! Dat was 'm weer voor deze editie, hopelijk volgend jaar wederom fysiek van de partij!

Als afsluiter een middernachtelijk beeld van het Atomium, minuten voor het licht uitging. Crisis voor iedereen!

HÄXAN

Recent ontdekt en gekeken, maar desondanks het feit dat hij zeker niet teleurstelt kan ik deze Zweeds/Deense horrordocumentaire uit 1922 moeilijk aanbevelen voor een gezellige filmavond. Op de kop 100 jaar oud en zeker vooruitstrevend in zijn boodschap. Sommige segmenten maken ook vandaag nog indruk en cinematografisch is hij bij momenten een absoluut pareltje. De hoeveelheid tekst echter, in die tijd onontbeerlijk om meer duiding te scheppen bij een "stille" film, haalt de vaart eruit en werkt storend voor een modern en verwend kijker. Misschien werken met een voice-over en verknippen naar een modernere versie van een uurtje?

Een geschiedenis van hekserij in zeven delen. Regisseur Benjamin Christensen kon een exemplaar van de Malleus Maleficarum bemachtigen, de beruchte heksenhamer en handleiding voor heksenjagers, verdiepte zich in de materie en trok daar zijn conclusies uit. Eerst volgt een droge en nogal saaie uiteenzetting over de "geschiedenis" van de hekserij, met afbeeldingen in plaats van bewegende beelden. Schooltelevisie is niet veraf. Maar vanaf het tweede deel ontwikkelt zich een verhaal doorheen de documentaire waar vooral de Kerk als boosdoener mag fungeren, zij het vooral door bekrompenheid dan wel slechte bedoelingen. En zij met slechte bedoelingen krijgen uiteindelijk met slecht karma af te rekenen. De mooiste en opvallendste sequenties zijn toch die van de heksensabbat en alles wat met duivels te maken heeft. Ze geven een treffend beeld van wat de "primitievere" mensen zich bij de hel en aanverwanten voorstelden en doen denken aan Mélies en andere pioniers van de cinema. Mogelijk schokkend voor het publiek van honderd jaar geleden, nu eerder charmant en aandoenlijk in zijn naïviteit. Al zouden sommige beelden (boterkarnende duivels!) vandaag de dag ook niet meer kunnen. De beelden van folterkamers en inquisiteurs maken nog steeds indruk en laten weinig aan de verbeelding over van wat daar destijds gebeurde.
Het laatste deel laat alle fantasie varen en gaat in op de overeenkomsten tussen wat als bezetenheid werd gezien in de Middeleeuwen en wat de moderne psychologie als hysterie erkent. Bijzonder tragisch in feite.

De boodschap is verrassend vooruitstrevend voor die tijd en de film werd dan ook massaal gecensureerd en gebannen vanwege de anti-clericale boodschappen erachter. De wereld was duidelijk niet klaar voor de waarheid (is ze dat ooit?).

Glansrol ook voor regisseur Christensen als... Satan zelve! Inclusief wapperende tong én een jump scare die zelfs ik niet zag aankomen. Bravo!

Spider-Man: No Way Home

De cinema's mochten gelukkig weer open, dus wij zaterdagochtend met de volgende generatie op sleeptouw naar de cinema van Aarschot voor de derde Spider-Man film van het MCU! Want die wilden ze écht in de cinema zien. De verwachtingen lagen erg hoog, en de online spoilers waren amper te ontwijken.

Deze film is fanboy service eerste klasse, dus wij hebben er van gesmuld. Iéts van het plot weggeven is spoilen, dus daar ga ik me niet aan wagen. Maar de posters en trailers laten al zien wat iedereen vermoedde: Dr Strange en het Multiversum spelen een rol (die film staat ergens in mei op de planning) en ja, ook de oude Spider-Man films maken er deel van uit. Inclusief de villains en... dat zie je zelf wel.
Het verhaal is een direct vervolg op Spider-Man: Far From Home met alle problemen vandien voor Peter Parker. Wat volgt en ook het einde vormen niet alleen een emotionele en fysieke rollercoaster maar geven ook bepaalde personages van de oude films een waardige afsluiter. Het plot op zich is misschien soms een beetje rommelig en vlak, de acteerprestaties, gastacteurs en verrassingsgasten maken véél goed. Maar zorg wel dat je alle Spider-Man films vanaf 2002 gezien hebt of je mist her en der wel wat.

Ondertussen via Disney+ ook Black Widow, Shang-Chi, Loki én Hawkeye gekeken dus we zijn weer helemaal bij wat Marvel betreft. Mogelijk volgt daar ook nog een post over, mogelijk niet. Zal voornamelijk van de drukte op het werk en alle varianten afhangen.

Dune

Gisteren eindelijk gelukt te gaan zien, en dat in de kleinste zaal van Aarschot: Dune van Denis Villeneuve.

Omver geblazen. Die beelden! Dat geluid! Ook wel "part one" en dus tijd genomen voor sfeer en verhaal, wat vrij zeldzaam is voor zo'n grote productie. Dat geeft ook dat de film bij momenten een béétje begint te slepen, maar er volgt altijd actie alvorens dat echt problematisch kan worden.

Het is onmogelijk het over Dune te hebben zonder te vergelijken met die andere, door critici en fanboys verguisde film van Lynch. Maar ik moet bekennen dat ook de oude zich staande houdt naast het toch wel superieure epos van Villeneuve. Want de nieuwe is serieus, het is een harde wereld en iedereen (behalve Aquaman) loopt er bij alsof het einde der tijden is aangebroken. Lynch stopte tenminste nog een gezonde dosis camp en weirdness in z'n film die af en toe een adempauze gaf. En de oude was ook een pak goorder (die Baron!) en duisterder...

Maar soit: ga dat zien! Het is waarschijnlijk de béste science-fiction film van de laatste 2-3 decennia. De Star Wars sequel trilogie mag zo snel mogelijk vergeten worden.
Wélke sequel trilogie? Kijk, het werkt al!

Avengers: Endgame

Het einde van een tijdperk dat in 2008 begon met Iron Man, escaleerde met de eerste Avengers film in 2012, daarna de ruimte verkende in Guardians of the Galaxy en nu dus zijn climax kent aan het einde van Phase 3.

Een waardige afsluiter wat mij betreft met een speelduur van wel 3 UUR! Toch geen moment verveeld of gemerkt dat hij zo lang duurde. Komt traag op gang het eerste uur met een beeld van de wereld die achterbleef na de gebeurtenissen in Avengers: Infinity War. Maar daarna barst de actie weer los, volgt er een soort "best of", waarna de obligate eindbash volgt. En die verveelt ook niet, zij het een béétje te politiek correct bij momenten.

Er zitten scènes in de film, 1 scène in het bijzonder gans op het einde, die een FORTUIN moeten gekost hebben aan erelonen. Het aantal A-listacteurs dat samen op het scherm verschijnt in sommige scènes is waanzinnig.

De volgende films staan reeds gepland in de miljoenenfranchise waarvan we de eerstvolgende (Spider-Man: Far From  Home) zeker gaan zien. Daarna is het nog koffiedik kijken.

BIFFF 2019

Onze jaarlijkse afspraak met de schevere kant van de cinema: het BIFFF! Met deze keer een opkomst van toch wel negen liefhebbers van het genre! Het donderdagavondprogramma van Cine 1. Het BIFFF begint te kreunen onder z'n eigen succes en dat merk je als bezoeker maar al te goed, meer daarover later. Maar eerst: de films!

ZOO

Een zwarte relatiekomedie mét zombies! Een jong koppel dat na een tragisch verlies uit mekaar is gegroeid vindt zich opgesloten in hun appartement tijdens een zombie apocalyps en maakt er dan maar het beste van. Sloten drugs, psychotische hippieburen, looters, relatieproblemen en... zombies! De vrouw des huizes spoort ook niet echt helemaal. Ik heb er zeker van genoten, al bleef hij op het eind iéts te lang duren. Maar zeker een aanrader!
Vlaamsch acteur Jan Bijvoet in een hilarische bijrol als hippiebuur.



De regisseur, producer én hoofdacteur maakten acte de présence, antwoordden op vragen én zongen een liedje (une chanson!!!). Should I Stay Or Should I Go van The Clash. Pret!

The Unthinkable

Zweedse thriller die begon via Kickstarter met een duidelijk stevig budget en goeie special FX, maar kreunend onder een iets te zwaar Freudiaans drama over een sociopatische muzikant met daddy issues. Als je denkt dat die zin zwaar leest moet je de film eens zien! Maar ondanks een langdradig en knullig begin zit er genoeg mysterie in om te blijven boeien, en zoals gezegd imponeren de speciale effecten toch wel in wat op het eerste zicht een B-film is. Ontploffingen, crashende auto's en helicopters, vuurgevechten, een geheime bunker vol oude technologie... Of wat als de complottheorieën van je paranoïde vader waar blijken te zijn?
Schrap het hoofdpersonage en je hebt een goede film! Mochten ze deze ooit laat op Canvas programmeren: zeker eens kijken!



Dan het negatieve: VOLK! Er was een MASSA volk waardoor je als bezoeker amper plaats had om te zitten laat staan iets op je gemak te eten. Uiteindelijk gelukt mits constant stoelenjagers af te schrikken, maar door het constante rumoer en gedreun van de muziek verstond ik nog niet half van wat er gezegd werd. Niet zo gezellig. Ook de toiletten leken meer op een mierenhoop, Werchter was niet veraf.
De films staan zo kort op mekaar geprogrammeerd dat er geen tijd meer is tussendoor op je gemak iets te consumeren of even na te praten. Wanneer je de zaal buitenkomt staat er al een ZEE van volk aan te schuiven voor de volgende. Zelfs een plaspauze is nefast om toch nog een goede plek te scoren.

En spijtig genoeg ook deze keer weer: het VERKEER! De heenrit werd geplaagd door wegenwerken en omleidingen, die iederéén leek te volgen. Tot de Wetstraat toe die volledig geblokkeerd was. Kostbare minuten verloren maar dankzij het avontuurlijk parkeren van Toni waren we nét (10-15 min) op tijd voor de eerste film.
De terugweg bleek even lastig wegens alle tunnels die gesloten waren. Alwéér! Ook daardoor minuten verloren en pas om half twee weer thuis. Ouch!

Of we volgend jaar terug gaan? Uiteraard!
Misschien iets vroeger vertrekken om toch eerst te acclimatiseren? En misschien het programma kiezen volgens de films en niét op democratische wijze volgens het hoogste aantal gegadigden?
Sam en Kristien gaan dinsdag reeds opnieuw en vandaag staat de première van Hellboy geprogrammeerd, die we binnenkort wel eens ergens anders zullen zien dan. 1 keer the Brussels Hellhole trotseren per jaar is voor mij méér dan genoeg.

Captain Marvel

Captain Marvel... Teleurstellend en een gemiste kans. We waren vertrokken met hoge verwachtingen en eindigden aan de toog van de cinema met bier in de hand om de wrange nasmaak door te spoelen.
Opgepast: lichte spoilers onder de foto voor wie hem toch nog zou willen gaan zien.

 

De film begint vrij sterk op Hala, troonwereld van het Kree imperium, alwaar een zekere kadet "Vers" ingelijfd wordt in superhelden team Starforce. En de Kree zijn authentiek weergegeven, vrij trouw aan de comics en met leuke cameo's voor wie ooit Operation: Galactic Storm of andere klassiekers heeft mogen lezen. Dus de eerste 20 minuten kijk je naar een Kree superheld op de Kree wereld die vecht voor de Kree. Is er dan een link met onze wereld en al die andere Marvel superheldenfilms? Ik zal niet tevéél spoilen...

 

Maar van zodra ze op Aarde arriveren valt de flm, op een vrij imposante achtervolgingsscène na, compleet STIL. De chemie tussen Carol Danvers en Nick Fury werkt wel, al doet die laatste een beetje onnozel tegenover zijn eerdere personage in zowat alle andere Marvel films. Er zitten zelfs flarden Men In Black in (geen compliment). Veel kom je niet te weten over het verleden van Carol Danvers/Captain Marvel buiten wat losse flarden in flashbacks. Er wordt een intergalactische oorlog bij gesleurd, een vluchtelingencrisis en realisme gaat volledig ten koste van female empowerment. De politieke correctheid primeerde deze keer duidelijk tegenover een deftig script bij Disney. Talos, de tragische Skrull agent (gespeeld door Ben Mendelshon - Agent Krennic uit Rogue One) was dan weer wél magistraal neergezet en één van de schaarse hoogtepunten, maar ook dat personage verdronk ergens in het uitzichtloze script.

 

Deze film dient duidelijk alléén maar om Captain Marvel te introduceren in het cinema universum en deus ex machina-gewijs te laten meevechten in de grote finale die Avengers: Endgame moet worden. En dat deus ex machina mag letterlijk genomen worden (mid-credits scène).

 

 

Hopelijk houdt deze trend niet aan en krijgen we in de toekomst Marvel films zoals we gewoon waren. Goed voor een avondje brainless entertainment (al ken ik persoonlijk reeds twee mensen die na een kwartier in slaap lagen) maar deze gaat toch niet in de Blu-ray collectie opgenomen worden.

Marvellous Trailers

Morgen!



En binnenkort deze:



De inner geek is weer blij!

Mandy

Exclusieve vertoning in België dankzij de geeks van Cinema Zed te Leuven. En dat op de avond van Halloween! Een beetje op uitnodiging van Tim Wagendorp, de leermeester (smid) van Sam, en dat had zo zijn reden.

Mandy dus met de enige echte Nicholas Cage, een griet met een litteken en die gast die de doortrapte koning speelt in Vikings als goeroefiguur waar je meer van te zien krijgt dan nodig is. Charles Manson is niet veraf.
Cage is op z'n waanzinnigst hier. Denk Wicker Man maar dan maal honderd. En dat werkt raar genoeg! Enkel naar het einde toe wordt wat tot dan een arthouse, gestileerd drama is een soort zwarte wraak komedie. Geen idee of dat de bedoeling was, maar ik heb mij geweldig geamuseerd. Anderen uit de entourage waren minder positief, maar ook het doelpubliek niet echt.
De film is een kruising tussen Stranger Things, Twin Peaks en Hobo With A Shotgun. Verder geen details over de plot wegens spoilers.

Hetgeen me soms wel stoorde was de manier van filmen, zowat elke scène lijkt uit een videoclip te komen. Mooi gedaan, de beelden zijn ronduit prachtig en de muziek imponeerde in samenspel met het visuele maar... teveel is teveel. Ook de animatiesequenties tussendoor... overbodig en nét niet goed genoeg.

Dan dé reden dat we eigenlijk aanwezig konden zijn op deze speciale vertoning: The Beast!

Oftewel de bijl waar Cage de halve film mee rond zeult en uitgelaten slechteriken mee in stukken hakt. Op professionele wijze ontworpen én vervaardigd door Tim zelve. Via via en allerhande tax shelters (de film bleek ook volledig in België geschoten!) brachten de makers van Mandy naar het verre Wezemaal. Filmgeschiedenis werd geschreven!

Het zou me tevens verbazen als Mandy niét op het programma staat voor het BIFFF 2019. De ideale film daarvoor.
Bleek dat ze als deel van de Halloweenvertoning ook Suspiria speelden (de remake). Had ik het geweten was ik ze beiden gaan zien.

Cinema Zed in Leuven, zeker een aanrader voor de meerwaardezoeker! Geen pauzes, geen popcorn, geen GSM. Moeten we meer naartoe!

BIFFF 2018 - part 2

Gisteren met de usual suspects (toch weer 8 personen in totaal) naar het BIFFF voor het maandagavondprogramma van Cine 2. Vrij goed op tijd en naast de deur geparkeerd, al probeerde een megadruk Brussel daar af en toe een stokje voor te steken.
Twee films op het programma, die beiden meevielen doch ook weer niet gewéldig waren.

  
Hunting Emma

Zuid-Afrikaanse “thriller” alwaar een schijnbaar braaf leraresje in de woestenij van Zuid-Afrika getuige wordt van iets waar ze beter van wegbleef, en vervolgens door slechterik Bosman en diens stuntelende goons wordt opgejaagd, tot niet meer duidelijk is wie nu precies opgejaagd wordt door wie. Dankzij een op dreef zijnd BIFFF publiek bijzonder goed gelachen, al weet ik niet of dat altijd de bedoeling was.

De scenarist gaf acte de présence en een paar interessante technische antwoorden, én zong ook nog eens een authentiek Zuid-Afrikaans liedje. Zo moet dat! Ik vraag me wel af wat de mens vond van de reacties vh publiek en of het zo ludiek bedoeld was.



De Studio 100 versie van I Spit On Your Grave.

Charismata

Belgische première van deze bovennatuurlijke thriller, of iets wat daarvoor moet doorgaan, van enkele geflipte Britten die al iets te diep in het glas hadden gekeken toen ze het podium vh BIFFF op sukkelden. Hun uitleg sloeg op niet veel, maar ze brachten wél mooi in koor “Always look on the bright side of life” ten gehore voor een enthousiast publiek. Bravo!

De film zelf volgt een agente die, samen met haar macho partner, op haar eerste zaak al meteen enkele moorden met satanistisch motief mag onderzoeken. Dat onderzoek leidt naar een bewakingsfirma en een bijzonder kleffe vastgoedmakelaar (een héérlijk fout personage), tot het arme meisje het verschil tussen realiteit en hallucinatie niet meer kan onderscheiden. Ikzelf vond ‘m nog redelijk intrigerend en bij momenten lekker zwart humoristisch, zij het soms wat aan de trage kant, maar de anderen waren minder gunstig. Kan ook aan de (alweer) extreem warme zaal gelegen hebben.
De laatste minuten verpesten wat mij betreft  de gehele film en breien een plat, onnodig einde aan een mooi gebalanceerde thriller waar je de hele tijd niet weet of het nu echt, gemanipuleerd of ingebeeld is. Spijtig, want buiten die laatste drie minuten zou ik ‘m bijna durven aanraden.

Voor de late (Taste of Life) hebben we maar gepast want de volgende dag werkendag en misschien was dat maar goed ook!



Zaterdag 14/4 is de Belgische première van RETURN to Return to Nuke ‘M High (aka Volume 2) van Troma, alwaar opper-Troma-bigshot Lloyd Kaufmann zelf aanwezig zal zijn! Had ik graag bij geweest, helaas zal ik verstek moeten geven wegens andere plannen. Binnenkort de blu-ray!

BIFFF 2018 - part 1

We hadden een waterdicht plan voor het vroege donderdagprogramma van het BIFFF: na het werk met de trein vanuit Aarschot, dan overstappen in Leuven en goed op tijd voor de eerste film om 18.30u. Helaas, het vertrouwen in de NMBS bleek ongegrond, want de overweg te Wezemaal had technische problemen waardoor de trein een half uur bleef stilstaan te Aarschot, ik pas rond 18u een trein richting Brussel kon scoren en ruim 10 minuten te laat in de Bozar arriveerde. Film bezig... spijtig.
Deze heb ik dus gemist en naar het schijnt was hij nog goed ook:



Doeme toch!
Ondertussen een beetje van de Kunstberg genoten, wat rondgelummeld op het BIFFF, trollekes gedronken en me verbaasd over de hoeveelheid (scheef) volk dat daar jaarlijks (meer en meer) op af komt. Daarna helemaal klaar voor de hoofdfilm van de avond: I Kill Giants!



Een psychologisch coming-of-age drama met een budget én gebaseerd op een manga over een teenage girl met konijnenoren en mentale problemen dat op reuzen jaagt terwijl alles rondom haar naar de verdoemenis lijkt te gaan. Verrassend low-key en ontroerend met toch wel weinig actiescènes. Topper!

De special-FX man bleek zowaar een Belg te zijn, en ook Belgisch belastinggeld bleek de film te hebben gesponsord! Allen spijtig dat de mens geen liedje wilde zingen zeg!
De avond toch goed gemaakt met nog een trolleke, maandag het vervolg met de andere kliek.

The LEGO Ninjago Movie

Deze namiddag, laatste dag van de herfstvakantie, met de mannen naar de cinema om The LEGO Ninjago Movie te gaan zien, want ze staan er zot van en hebben al een groot deel van de (veel te dure en veel te grote) sets die uitkwamen naar aanleiding van de film.



Conclusie: ik vond 'm best te genieten, zeker de introductie-actiescène is best indrukwekkend en duurt ongeveer een half uur. Alle mechs die uitkwamen en nog moeten komen als LEGO sets zitten in de film, alsook hun ninja bestuurders en een duizendtal tegenstanders in visthema. Maar in feite heeft de film, buiten het thema en de hoofdpersonages, NIKS te maken met de reeds bestaande reeks van Ninjago en staat daar volledig los van. Ik durf zelfs te stellen een parodie op hun eigen franchise, dat dan weer een LEGO franchise op zich geworden is.

Enkel op het eind begint hij wat te slepen en trekken ze teveel de emo kaart, maar verder zeker aan te raden. Het ultieme wapen is redelijk briljant. En ook: Jackie Chan!

Ik vrees dat er nog meer Ninjago sets op de eindejaarslijstjes en sintbrieven gaan verschijnen.

It

Voor mij persoonlijk de meest geanticipeerde film van 2017 (méér dan Episode VIII: The Last Jedi) en blij dat hij niet teleurstelde: It! Zowel de originele tv-film uit 1990 als het boek (en niet alleen dit) van Stephen King uit 1986 (pas rond 2000 ergens op de bus gelezen) hebben toch een prominente rol gespeeld in mijn jonge leven, dus de verwachtingen lagen dan ook erg hoog.

Voor wie de verwachtingen ook torenhoog lagen was Bill Skarsgard, in de pivotale rol van Pennywise the dancing clown, die diende op te boksen tegen Tim Curry's iconische optreden in de oude film. En ook hij loste die probleemloos in.

In tegenstelling tot een door mekaar verweven verhaal van verleden en toekomst, dat zowel in het boek als de eerste film gehanteerd wordt, koos regisseur Andy Muschietti ervoor de film op te delen in twee periodes: De eerste film verhaalt het verleden, hier 1989 in plaats van het originele 1958. Mogelijk om een sterkere band met het publiek te krijgen plus de eighties zijn weer hip met series als Stranger Things, waar de film wel schatplichtig aan blijkt en dat op zijn beurt dan weer sterk door Stephen King en andere eighties franchises beïnvloed werd. Maar daardoor verliezen vele elementen en verwijzingen uit het origineel hun betekenis, al proberen ze dat recht te zetten met metal shirts en andere eighties memorabilia. Soms werkt dat, soms niet.
Zo zit de iconische fiets Silver (verwijzing naar de Lone Ranger) van Bill, die een grote rol speelt in sommige scènes van het boek, wel in de film maar zonder één woordje van verdere uitleg en gebeurt er verder ook niets mee. Hetzelfde met sommige eigenschappen of angsten van de andere kinderen, waar soms erg vlug of niet wordt bij stilgestaan in deze remake. Er zitten tal van easter eggs verstopt voor wie weet naar wat zoeken, maar diegenen die het boek niét lazen gaan deze waarschijnlijk allemaal missen.
Zo prijkt bijvoorbeeld A Nightmare On Elm Street 5 op de bioscoop, maar in tegenstelling tot het origineel (waar I Was A Teenage Werewolf speelt en waar Richie's angst én confrontatie met It als weerwolf vandaan komt) speelt Freddie géén rol in de film (een rechtenkwestie?) maar is Richie gewoon bang voor "clowns". Toevallig! Al levert dat wel een leuke scène op (géén spoilers), maar een gemiste kans tot een knipoog naar een eighties horror franchise.

De kinderen stelen probleemloos de show, ook in de oude film waren de flashbacks naar 1957-58 wat mij betreft de beste stukken. Aan alle volwassenen in de film lijkt iets te mankeren, maar dat komt ook grotendeels door het verhaal. De kritieken op het origineel betroffen dan ook de volwassen acteurs en het nogal bij de haren getrokken einde (alweer géén spoilers). Al zijn de kids hier groffer gebekt en iets meer losgeslagen. Eighties vs fifties kids zeker, de Goonies zijn nooit veraf.

Eén ding dat ze voor mijn part hadden mogen schrappen (of toch een paar): jump scares. Ze werkten wel, maar het waren er zo veel dat het uiteindelijk zelfs begon af te leiden van het verhaal. Foei!

Eindverdict: een geslaagde remake en hommage aan het originele verhaal, handig gebruik makend van de eighties hype die momenteel in de media waait. Op vele vlakken béter dan de film uit 1990 (ook een pak bloederiger en verschietachtiger), op sommige mankeerde er her en der achtergrondverhaal of hebben ze dit veranderd zonder aanwijsbare reden. En horror zonder jump scares kan ook.

Niet écht een spoiler: eindigt met de boodschap "It: part one" dus we weten dat deel 2 eraan zit te komen, waar de nu volwassen kinderen rond 2016 (27 jaar later :-) finaal af zullen moeten rekenen met It. Hopelijk kunnen de volwassen incarnaties en de hedendaagse setting de verwachtingen inlossen en hervallen ze niet in dezelfde fouten die de tv-film maakte. En vullen ze de enkele gaten in het plot verder in.

Suicide Squad

Met de Noenkels naar de late in Aarschot voor het langverwachte en zwaar gehypete Suicide Squad. Het bleek echter een zootje.

De eerste 30 minuten waarin de personages, meestal letterlijk, worden voorgesteld zijn zeer te genieten. En het valt op dat sommigen (Will "Deadshot" Smith en fan favoriet Harley Quinn) een pak méér coverage krijgen dan anderen. Die andere "bad guys" lopen er dikwijls ook bij voor spek en bonen (vooral Killer Croc). Maar eens het team is samengesteld en het veld ingestuurd wordt, dwars door alle gaten en hoeken in het plot heen, zakt de film ineen als een pudding.

The Joker is slechts met flarden aanwezig en dient eerder als plothulpmiddel om Harley Quinn wat meer uit te vlezen, maar dat werkt eerder irritant dan positief. Leto maakt er ook eerder een compleet losgeslagen Pimp Joker van dan het dreigende monster dat Ledger destijds neerzette. Al is vergelijken misschien niet echt eerlijk met de screentijd die hij hier krijgt. Méér Joker en Harley plotlijn zou de film misschien goed gedaan hebben, wie weet.

Amanda Waller, de staalharde government liaison, is wat mij betreft de ware antagonist van de film. Onder doodsbedreigingen een team psychopaten aansturen en van zodra er een onbekende dreiging opduikt of zonder te weten waarom de stad insturen. Het was interessant geweest had zij ook een iets menselijker gelaat gekregen, al was het maar door één scène waarin ze humaan zou lijken, maar ze lijkt wel een robot zonder emoties die zelfs moeiteloos onschuldigen neermaait in naam van de "overheid".

Na het succes van de trailer werd besloten door de studio om ongeveer de helft van de film te reshooten en veranderen, en ik vermoed dat veel van de positieve elementen daaruit voortvloeien, maar daardoor lijkt het ook soms alsof je twee films in één aan het kijken bent. De oneliners en grapjes lijken misplaatst en er tussen geplakt om het Marvel gevoel te creëren, terwijl ze in die films wél natuurlijk lijken en werken. En waarom de Squad net tegen die "vijand" ingezet wordt (meer zeggen zou spoilen zijn) is me ook een raadsel. Zoals tijdens de nabespreking gesteld zou het interessanter geweest zijn ze tegen menselijke tegenstanders in te zetten waar ze zouden kunnen hebben schitteren met hun eigenschappen.

Een gemiste kans, gelukkig was de Think Bar nog open voor een mojito.

6/10, 1 punt méér dan verdiend dankzij de hot pants van Harley Quinn.

Civil War

Het vaste recept in de Kinepolis van Leuven: een Marvel film en cocktails van de dag in de Celebrities, deze keer was het weer de beurt aan de Tequila Sunrise!

Momenteel lopen er 2 Marvel films gelijktijdig in de bioscopen, overkill noemen ze zoiets ook wel. X-Men: Apocalypse staat volgende week op de planning, nu was het de beurt aan Captain America: Civil War. Oftewel Avengers 2.5 want het aantal superhelden is bij momenten niet bij te houden!

Teveel van het plot vrij geven zou spoilen zijn, alsook welke helden precies de revue passeren. Dus hou ik het zeer vaag. De eerste helft is een standaard whodunnit met Cap, Falcon, Black Widow, Iron Man, Scarlet Witch, Vision (de helft van de Avengers dus) en Bucky (aka Winter Soldier). Een explosieve intro, maar naar de helft toe loopt de actie op automatische piloot en tegen de pauze (schandalig tijdens een avondvertoning) vond ik ‘m zelfs saai worden… en dan barst hij uit z’n voegen! Van zodra er (bekende én nieuwe) helden bijkomen en het conflict tussen Cap en Stark escaleert wordt hij terug boeiend, de helden perfect weergegeven, het plot verrast weer… en de film wordt naar mijn bescheiden mening de beste van de drie Captain America films!
Alleen de slechteriken zijn weer oersaai en dienen alleen als plotmechanisme. Nochtans wel goed geacteerd.

Tip: blijven zitten voor een mid-credits én post-credits scène die beiden dienen als teaser voor NIEUWE films.

En nu aftellen naar de Apocalyps!

BIFFF2016

Het BIFFF, altijd een feest!! Dit jaar stond het korte maandagavondprogramma op de planning, want het lange begon te vroeg en stopte iets te laat. Daardoor misten we wel Attack of the Lederhosen Zombies maar dat maken we binnenkort wel eens goed.

Eerste film was The End, een soortement natuurmonoloog met Gerard Dépardieu die de hele film lang zijn hond zoekt, Schweppes Agrum drinkt (sponsor?) en zijn geweer kwijt geraakt. Doe daarbij nog een verdwaalde Johnnie met Red Bull (andere sponsor?) en een blote bosheks/nymf en dat is het dan wel qua scenario. De miljoenen van Schweppes en Red Bull gingen duidelijk geheel naar het ereloon van monsieur Dépardieu en diens sidekick monsieur Panse waardoor er niks overbleef voor pakweg een schrijver of andere (deftige) acteurs.
Dankzij het BIFFF publiek was het de hele film lang lachen, gieren en brullen geblazen (Yoshi!!! Merde! They have a cave troll!) maar als je hem op je eentje moet zien kan ik me voorstellen dat je ergens halverwege in slaap sukkelt.

Het tweede blok startte met de snoeiharde kortfilm Resilience waarvan de regisseur en acteur acte de présence gaven en een liedje zongen. Twee (soms drie) acteurs in een vuile kelder, maar het werkte wel. Goor!

The Rotten Link zette de trend in kwaliteit mooi verder, met een bevreemdende Argentijnse prent over een disfunctioneel dorpje waar ieder z’n rol heeft en de inwoners het niet zo nauw nemen met bepaalde morele waarden. Geweldige climax de laatste tien minuten en een terecht applaus van het BIFFF publiek.
Wel vreemd dat de film als export product geprofileerd wordt en zelfs trots door de Argentijnse ambassade werd bezorgd. België zou hetzelfde nooit doen met pakweg Calvaire, stel je voor dat het buitenland die situaties als kenmerkend schetst voor afgelegen waalse dorpjes… Hmmm.

Tussendoor en achteraf nog Trollekes in het BIFFF café en editie 2016 zat er (voor mij) weeral op. Volgend jaar zeker terug en misschien eindelijk eens wat méér gaan zien? En tussendoor zelf eens een filmavondje samenstellen van een drietal prenten?

Geen foto’s maar wel eentje van mijn avondeten op de ring van Mechelen. Maakte de avond nog nét dat ietsje beter dan hij al was. Topavond!

Deadpool

Deadpool gaan zien met de Noenkels… waarvan 2 hem vorige week reeds gezien hadden. En toch opnieuw gaan kijken!

Een media campagne waar je niet naast kon kijken, gebroken box office records in de USA en tal van lovende kritieken. Was hij de moeite? Jawel!
Verrast en zeer blij een naadloze vertaling te zien van de comic naar het witte doek. De film mikt duidelijk op een volwassen publiek met z’n expliciete scènes (geweld en andere dingen), doorbreekt zoals de comic probleemloos de vierde muur en hoofdrolspeler Ryan Reynolds neemt zichzelf vooral niet al te serieus. De grappen starten met de begincredits en stoppen pas NA de eindcredits. Top!
Leuke cameo’s, easter eggs en sidekicks (Colossus en de toch obscure Teenage Negasonic Warhead). Enkel de bad guys vond ik persoonlijk iets minder en te oppervlakkig. Geen idee of die uit de comics zijn gehaald of speciaal geschreven voor de film. Er zijn links met de X-Men films maar die blijven zeer vaag, zelfs na een bezoekje aan de X-Men villa.

Schippert voor mij tussen de betere X-Men films en Kick-Ass, al gaat Deadpool verder tot er zelfs ver over. Zien!

Dokter Zombie

Deze wil ik wel gaan zien in de cinema (maar zal uiteindelijk op DVD aangeschaft worden wegens niemand die hem met mij in de zaal zal willen gaan kijken). Misschien voer voor het BIFFF?