BIFFF 2025

Dit was het BIFFF dit jaar, opnieuw in Paleis 10 vd Heizel. Woensdagavondprogramma in CINE 1 met wel 8 gegadigden! Ik heb de food trucks links laten liggen om ondertussen eens in de DVD en Blu-ray bakken te kunnen snollen.

Eerste film op het programma: Hallow Road, een Iers/Tjechische productie over een vader en moeder die (bijna) de hele film in hun auto doorbrengen, onderweg naar hun slechte beslissingen nemende dochter die "iets" heeft voorgehad op een oude weg in een donker en griezelig bos. Lekker vaag einde, maar onderhoudend én soms spannend op een beperkt budget.

De regisseur én producer gave acte de présence én er volgde een liedje (une chanson!!!).

Als intermezzo werd regisseur Paco Plaza (Rec, La Abuela, Sister Death, ...) tot "Knight of the Order of the Raven" geslagen. Mét een liedje! Sympathieke poit, dringend eens wat films van checken want zelfs het gekende Rec nooit gezien.

Tweede film: Control Room. Spaanse sci-fi horror over een kolonie ergens ver weg in de ruimte die te maken krijgt met space invaders. Duidelijk ook met beperkt budget, de actie speelt zich de hele tijd af op schermen in de "control room" met rode bolletjes als de aliens en witte bolletjes als de kolonisten. Personages (sommige witte bolletjes) verschijnen af en toe met een pop-up op het scherm als in de computer games van weleer. Werkte vijf minuten, maar dan hadden we het wel gehad. Wanneer de aliens dan getoond worden blijkt het nog erger (doorzichtige slechte CGI). Bijzonder middelmatig, doch goed gelachen dankzij het BIFFF publiek. En extra punten voor Bashir, dé held van de film!

De schrijver was aanwezig en bleek ook een Belg te zijn. Met een liedje!
Ik snap nu wel dat hij helemaal naar Spanje moest om uiteindelijk zijn script kwijt te geraken...

Volgend jaar terug, en misschien iéts gerichter films kiezen?

BIFFF 2024

Dinsdagavondprogramma in CINE2, en redelijk nipt gehaald wegens druk op de Brusselse Ring. De hongerigen konden pas iets eten na de eerste film, al was het aanbod qua food trucks alweer om te huilen. Het systeem met bonnekes trekt ook op niks. En ze tappen nu Cornet ipv Trollekes.

Op het programma: een Koreaanse film over slaapstoornissen en een Turkse "zombiefilm". De verwachtingen lagen vrij hoog en werden deels ingelost.

Nog altijd dezelfde presentator

Sleep (2023 Zuid-Korea)

Een acteur doet rare dingen tijdens zijn slaap en het is nooit echt duidelijk of het een medische aandoening is of hij bezeten is door een geest. Of zijn echtgenote compleet zot aan het worden is. Verrassend amusant en bijwijlen zelfs grappig.

Cenaze (The Funeral, 2023 Turkije)

Een tamme begrafenismedewerker en lookalike van Diego "Andor" Luna moet op een "lijk" passen, en dat loopt natuurlijk helemaal verkeerd als blijkt dat dat lijk niet echt helemaal "dood" is. Begint traag en een beetje depri maar het tempo blijft helaas aanslepen en de enkele "actiescènes" lossen dat niet op. Had gemakkelijk een kwartiertje korter gekund door enkele van de veelvuldige rookscènes te knippen. Ik snapte halverwege ook niet echt meer wat er aan het gebeuren was.

Met intro door de regisseur zelf, dat was leuk!

Het enthousiaste publiek gaf zeker een meerwaarde die je elders niet krijgt.

Afsluiten met een foto vh Atomium bij nacht:

BIFFF 2023

Maandagavondvoorstelling voor wat voor ons het éérste fysieke BIFFF was na de pandemie. Confronterend dat het alweer zo lang geleden was! Ook niet in vaste stek Bozar maar in Paleis 10 op de Heizel. Naast het Atomium, jawel! Hebben we dat ook nog eens fysiek mogen aanschouwen van dichtbij. En dat paleis viel best mee, al ontbrak de gezelligheid van de Bozar hier en daar.

Qua catering foodtrucks, maar dat viel lichtjes tegen. In Brussel blijkt alles wat pitta, kebap of durum heet gewoon durum te zijn (een opgerolde pannenkoek). En dat daar wat méér in mocht zitten ook. Crisis voor iedereen.

Cine 1 programma met 2 films. Eerste film het Australische "Talk To Me", over een behekste hand die je geesten en vanalles laat zien en indien gewenst ook nog eens bezeten laat worden. In de handen van een groepje pubers die dat hilarisch vinden kan zoiets alleen maar goed aflopen. Komt traag op gang maar spannend van begin tot eind, met de nodige shocks en gore. Topper!

Tweede film was "Ferocious Wolf" uit Argentinië, Spanje en Uruguay, waarvan de regisseur én producer waren meegereisd en het publiek provoceerden en op een liedje trakteerden. Een torture thriller over een kinderlokker en verscheidene individuen die daar tegen in komen en het tot het einde niet geheel duidelijk is wie nu de grootste psychopaat is. Begint sterk, maar iets over de helft is het vat met folteringen en nepbloed (en budget?) blijkbaar op. Had nét dat tikkeltje méér gemogen, producer.

Al bij al een sterk programma en 2 goeie films, we hebben het al anders meegemaakt! En die Heizel is ook iets vlotter bereikbaar dan het centrum van Brussel. En parking zat! Dat was 'm weer voor deze editie, hopelijk volgend jaar wederom fysiek van de partij!

Als afsluiter een middernachtelijk beeld van het Atomium, minuten voor het licht uitging. Crisis voor iedereen!

Psycho Goreman

Op de valreep nog een BIFFF film kunnen meepikken, en dat was zonder twijfel ook één van de hoogvliegers van de selectie dit jaar: Psycho Goreman! Met introductie van regisseur Steven Kostanski, die als obligatoir lied de intro van Big Trouble In Little China ten gehore bracht.

De film zelf is een kruising tussen Power Rangers, Goonies, Stranger Things en allerhande foute 80's invloeden. Met een behoorlijke dosis gore en zwarte humor daar doorheen. Korte samenvatting zonder spoilers: Een psychotisch meisje en haar broer vinden een monster en de steen om het te controleren, en langzaam ontstaat er een bijzondere band terwijl rondom hen allerhande mensen gruwelijk verminkt en vermoord worden. Zoiets.
Ik miste echt het geroep en de meestal nog foutere humor van het BIFFF publiek bij deze. En het applaus. Had er één film een staande ovatie gekregen van dat bewuste publiek, dan wel Psycho Goreman!
Absolute aanrader.

Ik kijk al uit naar 2022... terug in de BOZAR als het even kan. Al hoeven ze van mij die online selectie niet meteen af te schrijven want u naar Brussel begeven is niet bepaald een pretje. Eén avondje de BIFFF sfeer opsnuiven ter plaatse en verder nog enkele films meepikken vanuit uw luie zetel... het zegt me wel iets.

Hotel Poseidon

Omwille van Corona (begint te klinken als een plaat die blijft hangen) ook weer geen traditioneel BIFFF dit jaar, maar dat hebben ze mooi digitaal weten te counteren met een fijn aanbod scheve internationale films die online te bekijken zijn voor geen geld. Het enthousiaste publiek en geroep moet je er wel bij fantaseren, al is er ook hier een intro filmpje én introductie door de presentator, regisseur of andere medewerker(s) voorzien om toch een beetje in de hoofdstedelijke BOZAR sfeer te blijven. Une chanson!

Vrijdag heb ik zelf Hotel Poseidon gekeken (dankuwel Toni) van Abattoir Fermé, een rechtstreekse vertaling van het theater naar het witte doek want ook de Nona is dicht door… inderdaad. Een verhaal over een verlopen hoteleigenaar die zich in zijn vervallen etablissement verliest in herinneringen en waanzin. Op de planken had dit veel beter tot zijn recht gekomen, voor het witte doek was het soms te traag en ééntonig. Af en toe dan weer lekker duister en dromerig. Maar de Abattoir sfeer zat er zeker in, en het was fijn na jaren de bekende gezichten terug te zien, plus enkele gastacteurs.

Een aanrader voor de fans die het theater en de geflipte Abattoir voorstellingen missen, maar dat is een totaalvoorstelling (plus eens goed gaan eten vooraf) waar je toch een beetje op je honger blijft zitten. Letterlijk dan. Maar uiteraard is dit beter dan helemaal niets.

Tijd dat ze de cultuur weer opengooien voor alles kapot is.

BIFFF 2019

Onze jaarlijkse afspraak met de schevere kant van de cinema: het BIFFF! Met deze keer een opkomst van toch wel negen liefhebbers van het genre! Het donderdagavondprogramma van Cine 1. Het BIFFF begint te kreunen onder z'n eigen succes en dat merk je als bezoeker maar al te goed, meer daarover later. Maar eerst: de films!

ZOO

Een zwarte relatiekomedie mét zombies! Een jong koppel dat na een tragisch verlies uit mekaar is gegroeid vindt zich opgesloten in hun appartement tijdens een zombie apocalyps en maakt er dan maar het beste van. Sloten drugs, psychotische hippieburen, looters, relatieproblemen en... zombies! De vrouw des huizes spoort ook niet echt helemaal. Ik heb er zeker van genoten, al bleef hij op het eind iéts te lang duren. Maar zeker een aanrader!
Vlaamsch acteur Jan Bijvoet in een hilarische bijrol als hippiebuur.



De regisseur, producer én hoofdacteur maakten acte de présence, antwoordden op vragen én zongen een liedje (une chanson!!!). Should I Stay Or Should I Go van The Clash. Pret!

The Unthinkable

Zweedse thriller die begon via Kickstarter met een duidelijk stevig budget en goeie special FX, maar kreunend onder een iets te zwaar Freudiaans drama over een sociopatische muzikant met daddy issues. Als je denkt dat die zin zwaar leest moet je de film eens zien! Maar ondanks een langdradig en knullig begin zit er genoeg mysterie in om te blijven boeien, en zoals gezegd imponeren de speciale effecten toch wel in wat op het eerste zicht een B-film is. Ontploffingen, crashende auto's en helicopters, vuurgevechten, een geheime bunker vol oude technologie... Of wat als de complottheorieën van je paranoïde vader waar blijken te zijn?
Schrap het hoofdpersonage en je hebt een goede film! Mochten ze deze ooit laat op Canvas programmeren: zeker eens kijken!



Dan het negatieve: VOLK! Er was een MASSA volk waardoor je als bezoeker amper plaats had om te zitten laat staan iets op je gemak te eten. Uiteindelijk gelukt mits constant stoelenjagers af te schrikken, maar door het constante rumoer en gedreun van de muziek verstond ik nog niet half van wat er gezegd werd. Niet zo gezellig. Ook de toiletten leken meer op een mierenhoop, Werchter was niet veraf.
De films staan zo kort op mekaar geprogrammeerd dat er geen tijd meer is tussendoor op je gemak iets te consumeren of even na te praten. Wanneer je de zaal buitenkomt staat er al een ZEE van volk aan te schuiven voor de volgende. Zelfs een plaspauze is nefast om toch nog een goede plek te scoren.

En spijtig genoeg ook deze keer weer: het VERKEER! De heenrit werd geplaagd door wegenwerken en omleidingen, die iederéén leek te volgen. Tot de Wetstraat toe die volledig geblokkeerd was. Kostbare minuten verloren maar dankzij het avontuurlijk parkeren van Toni waren we nét (10-15 min) op tijd voor de eerste film.
De terugweg bleek even lastig wegens alle tunnels die gesloten waren. Alwéér! Ook daardoor minuten verloren en pas om half twee weer thuis. Ouch!

Of we volgend jaar terug gaan? Uiteraard!
Misschien iets vroeger vertrekken om toch eerst te acclimatiseren? En misschien het programma kiezen volgens de films en niét op democratische wijze volgens het hoogste aantal gegadigden?
Sam en Kristien gaan dinsdag reeds opnieuw en vandaag staat de première van Hellboy geprogrammeerd, die we binnenkort wel eens ergens anders zullen zien dan. 1 keer the Brussels Hellhole trotseren per jaar is voor mij méér dan genoeg.

BIFFF 2018 - part 2

Gisteren met de usual suspects (toch weer 8 personen in totaal) naar het BIFFF voor het maandagavondprogramma van Cine 2. Vrij goed op tijd en naast de deur geparkeerd, al probeerde een megadruk Brussel daar af en toe een stokje voor te steken.
Twee films op het programma, die beiden meevielen doch ook weer niet gewéldig waren.

  
Hunting Emma

Zuid-Afrikaanse “thriller” alwaar een schijnbaar braaf leraresje in de woestenij van Zuid-Afrika getuige wordt van iets waar ze beter van wegbleef, en vervolgens door slechterik Bosman en diens stuntelende goons wordt opgejaagd, tot niet meer duidelijk is wie nu precies opgejaagd wordt door wie. Dankzij een op dreef zijnd BIFFF publiek bijzonder goed gelachen, al weet ik niet of dat altijd de bedoeling was.

De scenarist gaf acte de présence en een paar interessante technische antwoorden, én zong ook nog eens een authentiek Zuid-Afrikaans liedje. Zo moet dat! Ik vraag me wel af wat de mens vond van de reacties vh publiek en of het zo ludiek bedoeld was.



De Studio 100 versie van I Spit On Your Grave.

Charismata

Belgische première van deze bovennatuurlijke thriller, of iets wat daarvoor moet doorgaan, van enkele geflipte Britten die al iets te diep in het glas hadden gekeken toen ze het podium vh BIFFF op sukkelden. Hun uitleg sloeg op niet veel, maar ze brachten wél mooi in koor “Always look on the bright side of life” ten gehore voor een enthousiast publiek. Bravo!

De film zelf volgt een agente die, samen met haar macho partner, op haar eerste zaak al meteen enkele moorden met satanistisch motief mag onderzoeken. Dat onderzoek leidt naar een bewakingsfirma en een bijzonder kleffe vastgoedmakelaar (een héérlijk fout personage), tot het arme meisje het verschil tussen realiteit en hallucinatie niet meer kan onderscheiden. Ikzelf vond ‘m nog redelijk intrigerend en bij momenten lekker zwart humoristisch, zij het soms wat aan de trage kant, maar de anderen waren minder gunstig. Kan ook aan de (alweer) extreem warme zaal gelegen hebben.
De laatste minuten verpesten wat mij betreft  de gehele film en breien een plat, onnodig einde aan een mooi gebalanceerde thriller waar je de hele tijd niet weet of het nu echt, gemanipuleerd of ingebeeld is. Spijtig, want buiten die laatste drie minuten zou ik ‘m bijna durven aanraden.

Voor de late (Taste of Life) hebben we maar gepast want de volgende dag werkendag en misschien was dat maar goed ook!



Zaterdag 14/4 is de Belgische première van RETURN to Return to Nuke ‘M High (aka Volume 2) van Troma, alwaar opper-Troma-bigshot Lloyd Kaufmann zelf aanwezig zal zijn! Had ik graag bij geweest, helaas zal ik verstek moeten geven wegens andere plannen. Binnenkort de blu-ray!

BIFFF 2018 - part 1

We hadden een waterdicht plan voor het vroege donderdagprogramma van het BIFFF: na het werk met de trein vanuit Aarschot, dan overstappen in Leuven en goed op tijd voor de eerste film om 18.30u. Helaas, het vertrouwen in de NMBS bleek ongegrond, want de overweg te Wezemaal had technische problemen waardoor de trein een half uur bleef stilstaan te Aarschot, ik pas rond 18u een trein richting Brussel kon scoren en ruim 10 minuten te laat in de Bozar arriveerde. Film bezig... spijtig.
Deze heb ik dus gemist en naar het schijnt was hij nog goed ook:



Doeme toch!
Ondertussen een beetje van de Kunstberg genoten, wat rondgelummeld op het BIFFF, trollekes gedronken en me verbaasd over de hoeveelheid (scheef) volk dat daar jaarlijks (meer en meer) op af komt. Daarna helemaal klaar voor de hoofdfilm van de avond: I Kill Giants!



Een psychologisch coming-of-age drama met een budget én gebaseerd op een manga over een teenage girl met konijnenoren en mentale problemen dat op reuzen jaagt terwijl alles rondom haar naar de verdoemenis lijkt te gaan. Verrassend low-key en ontroerend met toch wel weinig actiescènes. Topper!

De special-FX man bleek zowaar een Belg te zijn, en ook Belgisch belastinggeld bleek de film te hebben gesponsord! Allen spijtig dat de mens geen liedje wilde zingen zeg!
De avond toch goed gemaakt met nog een trolleke, maandag het vervolg met de andere kliek.

BIFFF 2017

Avondje BIFFF, met dit jaar een indrukwekkende groep van wel 10 liefhebbers. We laten ons vooral leiden in wanneer en wat we precies zien door de Doodle zodat toch iedereen mee kan, en dat leverde dit jaar een wel zéér gematigd tot slechte voorstelling op.

De DUO voorstelling op maandagavond. Met als opener de wereldpremière van:

Spit'N'Split

Een scheve pseudo-mockumentary waarbij regisseur Jérôme Vandewattyne de Waalse groep The Experimental Tropic Blues Band met de camera volgde op toernee en daar vervolgens een al dan niet fake tourverslag van fabriceerde (laten we hopen). Het begon vrij goed, maar ontaardde in een onbegrijpelijke foute videoclip. Denk MTV op zijn scheefst mid jaren 90. En dat is helaas geen compliment.
We moeten iéts gemist hebben want het overwegend Waalse publiek vond het gewéldig en gaf nog een oorverdovend applaus. Rare jongens, die Walen.
Niémand van ons kende de groep, die blijkbaar wereldberoemd zijn onder de taalgrens en daarbuiten. Ze spelen ook regelmatig op Dour. De soundtrack van deze "film" is hun laatste album, voor wie het zou interesseren.
Wél leuk dat zowel de regisseur (poulain van het BIFFF, kan het één en ander verklaren) én de voltallige groep dag kwamen zeggen én een liedje zongen (une chanson!!!!) voor de film begon.

Himitsu: The Top Secret

Van Keishi Ohtomo en gebaseerd op een populaire manga, tevens de Europese première blijkbaar.
Begint vrij goed, en ik was even blij een goede film te mogen zien die avond. Sfeervol, intrigerend, mysterieus, zelfs poëtisch bij momenten.

Helaas, na ongeveer een uurtje begint hij te slepen en blijft het duren tot het publiek na tweeënhalf uur het zo beu was dat het er niet meer toe deed wie wat gedaan had en waarom. Eén van de rode draden wordt zelfs helemaal niét opgelost aan het eind. Er zat potentieel in, en het oogde erg mooi. Helaas... de zetels van het BIFFF waren nét niet comfortabel genoeg om het publiek de volle film te laten genieten.
Zou misschien werken als mini-reeks van 2-3 afleveringen op Netflix?



Neen, dan hebben wij liever zoiets:



Volgend jaar misschien?

BIFFF2016

Het BIFFF, altijd een feest!! Dit jaar stond het korte maandagavondprogramma op de planning, want het lange begon te vroeg en stopte iets te laat. Daardoor misten we wel Attack of the Lederhosen Zombies maar dat maken we binnenkort wel eens goed.

Eerste film was The End, een soortement natuurmonoloog met Gerard Dépardieu die de hele film lang zijn hond zoekt, Schweppes Agrum drinkt (sponsor?) en zijn geweer kwijt geraakt. Doe daarbij nog een verdwaalde Johnnie met Red Bull (andere sponsor?) en een blote bosheks/nymf en dat is het dan wel qua scenario. De miljoenen van Schweppes en Red Bull gingen duidelijk geheel naar het ereloon van monsieur Dépardieu en diens sidekick monsieur Panse waardoor er niks overbleef voor pakweg een schrijver of andere (deftige) acteurs.
Dankzij het BIFFF publiek was het de hele film lang lachen, gieren en brullen geblazen (Yoshi!!! Merde! They have a cave troll!) maar als je hem op je eentje moet zien kan ik me voorstellen dat je ergens halverwege in slaap sukkelt.

Het tweede blok startte met de snoeiharde kortfilm Resilience waarvan de regisseur en acteur acte de présence gaven en een liedje zongen. Twee (soms drie) acteurs in een vuile kelder, maar het werkte wel. Goor!

The Rotten Link zette de trend in kwaliteit mooi verder, met een bevreemdende Argentijnse prent over een disfunctioneel dorpje waar ieder z’n rol heeft en de inwoners het niet zo nauw nemen met bepaalde morele waarden. Geweldige climax de laatste tien minuten en een terecht applaus van het BIFFF publiek.
Wel vreemd dat de film als export product geprofileerd wordt en zelfs trots door de Argentijnse ambassade werd bezorgd. België zou hetzelfde nooit doen met pakweg Calvaire, stel je voor dat het buitenland die situaties als kenmerkend schetst voor afgelegen waalse dorpjes… Hmmm.

Tussendoor en achteraf nog Trollekes in het BIFFF café en editie 2016 zat er (voor mij) weeral op. Volgend jaar zeker terug en misschien eindelijk eens wat méér gaan zien? En tussendoor zelf eens een filmavondje samenstellen van een drietal prenten?

Geen foto’s maar wel eentje van mijn avondeten op de ring van Mechelen. Maakte de avond nog nét dat ietsje beter dan hij al was. Topavond!

BIFFF 2015

Programma 2 van het BIFFF op woensdagavond 15 april meegepikt, 2 films ipv de gebruikelijke 3 van Programma 1 en maar goed ook want Brussel zat dicht. Toch ruim op tijd ter plekke, een gueuze gedronken in ’t zonneke en tussendoor comics geshopt in de pop-up winkel vh BIFFF. Er liepen demo’s van Zombies!!! En Zombie 15’ maar daar hadden we de tijd niet voor.

Eerste film was One On One, een Koreaanse wraakthriller die eerder traag te noemen was. De meesten vonden er weinig aan en de clou was uren op voorhand duidelijk maar ik vond ‘m nog wel OK. Iets te vaag qua verhaal wel en – het klinkt misschien fout – die Koreanen trekken toch wel hard op mekaar soms.

Tweede film mét intro van regisseur én hoofdactrice was The Honeymoon (Luna De Miel), aangekondigd als een zwarte komedie met slasher en torture porn elementen en dat was niet overdreven. Gelachen! De vrouwen in het gezelschap hebben het grootste deel van de film van over de rand van het programmaboekje gevolgd. Aanra(n)der!

Nu weer wachten tot volgend jaar, spijtig dat Brussel zo moeilijk bereikbaar en navigeerbaar is, ik had anders gerust nog een paar voorstellingen willen uitzitten. Het verkeer is zo al erg genoeg en dan ligt nog eens de helft van het stad open door werken, ook in het terugkomen waren de tunnels alweer afgesloten. Bah!

BIFFF 2014

Het maandagavondprogramma van het Brussels International Fantastic Film Festival gedaan met een opkomst van wel 8 man (bravo Toni!)! 18-24h, voor de late van half één hebben wij vriendelijk bedankt. 2^de editie ook in de Bozar en dat bleek een leuke locatie, al hadden ze er toch iets meer mee kunnen doen.

Een film over spoken (Lord of Tears), een film over Bigfoot (Willow Creek) en een film over Koreanen (Intruders). Plus bodypainting wedstrijd tussendoor. Geen sléchte films, maar zeker geen hoogvliegers en allemaal hadden ze last van hetzelfde fenomeen: goeie opbouw + sfeer maar ongeveer in de helft begon het te vertragen en te rekken. Te lang, te saai en te veel herhaling. Zonde.

De tweede was bij mij de beste en meest onderhoudende, van regisseur Bobcat Goldwaithe die u misschien nog kent als “Zed” uit Police Academy (niet dat dat een referentie is). De aankondiging door de mens zelf (Bono vs Village People) was zelfs entertainender dan de film.

En ze hadden er nog van die echte fuifkraamhamburgers, dat was lang geleden! Het BIFFF ruikt dan ook altijd naar een goedkoop braadworstenkraam.

Half 2 in m’n bed, 7u alweer wakker voor een nieuwe werkdag. 

Zombie walk!

Asian Screen

De laatste maanden heb ik tussen soep en patatten, meestal véél te laat op de avond, een aantal Aziatische dingen gezien. Sommige van die dingen waren best te pruimen, de meesten bleken echter regelrechte trash (niet dat daar op zich iets mis mee is). Niet voor gevoelige zielen!
Ik ga geen ellenlange recensies schrijven maar me proberen te beperken tot de basis. De lijst:

*Battle Royale: klassieker in de Aziatische cinema over een klas scholieren die uitverkoren wordt deel te nemen aan het ultieme reality survival programma op TV, in samenwerking met de overheid en het leger. Doel? De bevolking jongeren uitdunnen die buitenproportioneel toeneemt en die, zoals altijd, geen manieren heeft! Eén leerling overleeft het door alle anderen op een afgelegen eiland om zeep te helpen, constant gevolgd door de live camera’s. Geslaagde aanklacht op de verrechtsing van de maatschappij, Big Brother en de vuile relatie tussen overheid en media. Must see!

*The Twins Effect: Ondanks de eye candy en een amusante cameo van Jackie Chan een vrij slaapverwekkende actiekomedie over een vampierenjager, zijn zus en zijn nieuwste assistente. De “Vampierenprins” is nog best amusant als verwaande yuppie-youngster en iedereen doet z’n uiterste best maar ergens daartussen raakt het verhaal de draad kwijt. Beetje een tegenvaller want ik had er véél meer van verwacht maar uiteindelijk geen slechte film. Een beetje braaf misschien.

*The Machine Girl: Waanzinnige, over-the-top actie en gore. Een wraakfilm die niet op een emmer bloed meer of minder kijkt. Schetst een nogal pessimistisch beeld van de samenleving, maar is het in het echte leven ook niet zo? Als de psychotische zoon van de lokale yakuza baas je niet (letterlijk) doodpest pas dan op voor zijn ouders, want die zijn nog honderd keer erger!
Aanrader maar niet voor gevoelige zieltjes.

*Samurai Princess: Nog een wraakfilm uit dezelfde stal die zich afspeelt in een soort cyberpunk feodaal China waar de samoerai en ninja tussen de cyborgs lopen. Bij momenten er ook compleet over en ook hier vliegen het bloed, de afgehakte ledematen en andere vuiligheid je constant om de oren. Memorabele bad guys (De ultrascheve gestoorde wetenschapper! Het “kunstzinnige” cyborg koppel!) en een overtuigende heldin/wraakgodin. Al zijn de SFX soms nogal knullig gedaan.

*Chanbara Striptease: Tieten, maar zelfs dat gaat hier na een half uur vervelen. Verder géén connectie met Chanbara Beauty maar eerder een poging te cashen op het succes van de naamgenoot. Pass (vooruit dan, maar alleen de eerste tien minuten)!

*Vampire Girl vs Frankenstein Girl: Twilight voor de Aziatische markt? Niet echt, maar het scheelt soms niet veel. Begint veelbelovend, maar heeft last van een fenomeen waar wel meer Aziatische films last van hebben, met name de eerste minuten alle registers opentrekken en alle trukendozen leegschieten en dan nog een uur rustig uitbollen waardoor de verveling onvermijdelijk intreedt. Ondanks een over-the-top finale. Ook iets té karikaturaal. Er zat nochtans meer in.
Speciale vermelding voor de Ganguro (zien om te geloven!) en de lokale polssnijclub.

*Higanjima: Escape From Vampire Island. Battle Royale vs The Twins Effect (vampieren op een afgelegen eiland) met een uitstekend resultaat. Aanrader!

Klaar voor het BIFFF 2012! Laat die vrijkaarten maar komen…

BIFFF

Maandagavondprogramma in Tour & Taxis:

*The Ward (Carpenter): de film waar ik het meest naar uitkeek en die uiteindelijk de minste bleek. Psychologische horrorthriller die het Hollywoodniveau nooit overstijgt en door eender welke regisseur gedraaid kon zijn. Amusant spookhuis maar niet meer dan dat. En dat voor Carpenter!


*Midnight FM (Sang-Man Kim): Zéér aangename verrassing. Stevige thriller die beklijft tot het einde.

*The Walking Dead: Pilot van de reeks gebaseerd op de gelijknamige comics. Bij momenten een samenraapsel (of hommage?) van andere zombiefilms (Night of the Living Dead, 28 Days Later, I Am Legend, ...) maar best genietbaar. Benieuwd naar het vervolg!