12 Realms

Boring days @ the office… dan maar een review tikken van een recent per Deutsche Post aangekregen Kickstarter: 12 Realms van het Bulgaarse MageCompany. Feitelijk de uitbreiding Ancestor’s Legacy gebackt en er dan het spel zelf maar bij genomen wegens anders onspeelbaar. Stretch goals waren, buiten een paar promo kaartjes, de Dark Lords miniaturen van het origineel en de sculpts van de optionele gebouwen. Niet nodig om te spelen, maar wel leuk.

De reden dat ik het spel uiteindelijk heb aangeschaft zijn de kinderen. Ik gebruik dat excuus wel vaker (Krosmaster, animatiefilms, LEGO, ja zelfs Zombicide) maar hier was het werkelijk de doorslaggevende reden. Geen bloederige zombietaferelen die een vijfjarige nachtmerries en een trauma opleveren maar schattige sprookjesfiguren (al zijn de meeste gebaseerd op historische personen die in Bulgarije blijkbaar allemaal als fictief beschouwd worden) die 12 sprookjeswerelden (waarvan 4 in het basis spel en 4 in de uitbreiding) proberen te redden van een invasie door de Dark Lords, de boosaardige slechteriken die wraak willen nemen omdat ze in diezelfde sprookjes altijd als de… slechteriken naar voren komen. En dat is slecht voor hun imago. Of zoiets. Doet er niet toe, deugt het spel?

Ik heb de halve nationale feestdag met de handleiding rondgelopen in een poging deze te ontcijferen alvorens het eerste (solo) spel uit te proberen. Dat is me niet gelukt, dus gespeeld met de handleiding ernaast en uiteindelijk, na drie pogingen, paste ik de regels correct toe (denk ik). Te zeggen dat de handleiding onoverzichtelijk, moeilijk gedefinieerd en praktisch bijna onbruikbaar is zou een understatement zijn. Kinderen moeten er in ieder geval niet alleen aan beginnen. En het spel zelf is ook iets te omslachtig om door een zesjarige met kameraadjes gespeeld te worden, dat is eerder iets voor als ze naar de middelbare school mogen. En daartegen hebben ze hoop/vrees ik andere interesses.

Elke held heeft “talenten”, weergegeven door uiteenlopende symbooltjes. Bewegen, vechten, schatten of artefacten opeisen, alles hangt samen met één van deze symbolen. En goud is ook belangrijk want daar kunnen voorwerpen of volgelingen mee gekocht worden die méér symbolen geven (en in het beste geval symbolen die je held niét heeft want daar staat of valt de overwinning mee). Om een vijand te verslaan of iets op te eisen is het genoeg het overeenkomstige symbool te “verbranden” (verleggen). Uiteindelijk erg simpel maar de handleiding stelt het voor als kernfysica.

En dat legt meteen de vinger op het zwakste punt van dit spel: alles valt of staat met de gekozen held. Onbalans.
De eerste paar spellen heb ik geprobeerd met D’Artagnan, een musketier-muis (of muisketier) met hoofdzakelijk beweeglijkheid en aanvallen en géén manier om zelf goud te toveren. Resultaat: de helft van de vijanden waren immuun aan hem want niet de juiste symbolen op de personagekaart en hij had een schrijnend tekort aan goud om voorwerpen of volgelingen te kopen. Tegen dat de muis zich iets of wat versterkt had was het gedaan want er stonden zoveel vijanden op de kaart dat de teller té ver vooruit sprong (1 vak per tegenstander op de kaart met een maximum van 20 = game over). Ik vermoed dat dit met meerdere spelers gebalanceerder zal zijn want je kan mekaar helpen overheen de verschillende rijken, al vrees ik dat dit het spel dan weer té simpel kan maken.

Want het laatste spel heb ik gespeeld met Siegfried (die van de Ring der Niebelungen) die als talent 2 goudstukken per beurt kakt en gewonnen met de vingers in zijn neus. Toegegeven, de handleiding waarschuwt dat bepaalde helden het spel gemakkelijker maken, waaronder dus bankier Siegfried (zou hij dan niet beter een Dark Lord geweest zijn?). Aan het eind had onze Sieg een leger aan volgelingen, puilden zijn zakken uit van de potions en voorwerpen én toen hij de Dark Lord (Kapitein Aap – yarr!) het rijk uit sloeg had hij ook ALLE fysieke plastic gouden munten uit het spel op een hoop naast zijn personagekaart liggen. In een solo spel.

Dus het is erop of eronder. Ofwel blaas je de Dark Lord(s) weg zonder dat ze een kans hebben, ofwel ben je zelf gezien en is de kans groot dat de teller op 20 komt zonder dat je de eindbaas zelfs nog maar gezien hebt (verschijnt pas op 16 dus hem verslaan wordt soms erg spannend). Balans dus. Ik vraag me af of dit bijgestuurd wordt door de scenario’s die in de uitbreinding zitten of de meer recente uitbreidingen (allemaal via Kickstarter die ik heb gemeden wegens het basis spel nog niet geleverd of gespeeld en daar voorlopig niet rouwig om). Er zal maar één ding opzitten om dit te kunnen testen: spelen! Met meerdere spelers en buiten het basis spel ook de varianten eens testen. Scenario’s maar ook de Dark Player Mode, waarbij één der spelers de rol van slechterik overneemt van het spel zelf. Kan interessanter zijn voor volwassen spelers, tenzij dat de onbalans nog meer versterkt. We zullen zien…

Voorlopig behoudt het spel het voordeel van de twijfel tot ik het met Lars gespeeld heb. Vindt hij er niets aan dan is het onnodig verdere uitbreidingen aan te schaffen.